Za nami pierwszy warsztat! Rozmawialiśmy o pierwszych symptomach depresji wśród bliskich

W 2030 roku depresja będzie najczęściej diagnozowaną chorobą na całym świecie. Zapadają na nią coraz młodsi. Nieleczona może doprowadzić do śmierci. Depresja prowadzi do niepełnosprawności. I choć te fakty są dość przygnębiające, nie jest tak, że z depresją nie możemy sobie poradzić lub że nie możemy jej zauważyć. Profilaktyka i wczesne rozpoznanie objawów znacznie skraca leczenie i polepsza funkcjonowanie osoby zmagającej się z depresją. 

Dlatego właśnie depresja i rozpoznanie jej symptomów było tematyką naszego pierwszego warsztatu zorganizowanego w Gdańsku.

Postawiliśmy na bardzo praktyczną wiedzę. Podczas spotkania padło wiele pytań, ale najważniejsze z nich, na które szukaliśmy odpowiedzi, to:

🔹 Czym jest depresja kliniczna? Kiedy stawia się takie rozpoznanie oraz czym się ją leczy? Obalimy powszechne mity na temat depresji.

🔹 Kiedy możemy mówić o depresji, a kiedy o adekwatnym obniżeniu nastroju?

🔹 Jak komunikować się z osobą z zaburzeniami nastroju?

🔹 Jak reagować i gdzie szukać pomocy?

🔹 Jak pracować z negatywnymi myślami własnymi oraz innych osób?

Uczestnicy i prowadząca skupili się na konfrontowaniu wiedzy potocznej na temat depresji z tym, jaka jest rzeczywistość. Zaproponowane ćwiczenia polegały również na przyjęciu perspektywy osoby chorującej i zwiększeniu uważności na wzajemną komunikację. Spotkanie objęło również wyróżnianie objawów typowych i nietypowych dla depresji, miejsca, gdzie możemy szukać pomocy oraz wsparcia, a także różnice pomiędzy psychologiem, psychiatrą i psychoterapeutą jako specjalistów biorących udział w leczeniu depresji. 

Najważniejszym podczas spotkania było przede wszystkim odczarowywanie mitów i próba prawdziwego zrozumienia depresji, tak, aby przestała ona być tematem zagrażającym i wstydliwym. Każde zaburzenie psychiczne, choć jest potężnym stresem dla pacjenta i rodziny, nie jest sytuacją bez wyjścia.

Warsztat prowadziła dr n. med. Aleksandra Arciszewska-Leszczuk, psycholog z wykształcenia, zawodu oraz zamiłowania. Dziedzinę tę uprawia zarówno praktycznie, jak i naukowo, wychodząc z założenia, że to, co najważniejsze w byciu profesjonalistą, to podejście kompleksowe. W ubiegłym roku obroniła doktorat na uczelni medycznej, który był zwieńczeniem badań nad zjawiskiem obciążenia współmałżonków osób chorujących na zaburzenia nastroju. Przez lata prowadząca zajęcia psychoedukacyjne dla pacjentów z zaburzeniami afektywnymi oraz ich rodzin. Aktualnie adiunkt na Uniwersytecie SWPS w Sopocie.

Comments are closed.